خون شهید

حادثه ای که دو وجه داشت

وجهی سیاه و کدر و نیز صورتی زیبا و زلال

طفل کشی  عطش   کشتن یاران پسر فاطمه   به اسارت بردن خانواده امام حسین و ... جلوه های تیره حادثه کربلاست

بخشش دشمنان تائب   عزتمندی حسین و یارانش   مبارزه برای حفظ اسلام و ... وجوه روشن و زیبای حادثه عاشوراست

ولی نمیدانم چرا بیشتر تمایل داریم سمت تاریک واقعه را بازگو کنیم

شاید به این دلیل که اشک آوری آن بیشتر است!

ولی مگر هدف ما اشک آوری است؟

چرا حادثه ای که اینقدر جلوه های حماسی و زیبا دارد را به حادثه ای تبدیل میکنیم که فقط مفهوم نفله شدگی را به ذهن متبادر می سازد؟

چه لزومی دارد تعداد تیرهاییکه به امام حسین خورد را به دروغ اینقدر زیاد نشان دهیم؟ اما به هدف و غایت اصلی امام نپردازیم

کاش در این ایام محرم بخاطر دوست داشتن امام حسین(ع) هم که شده ۳ جلد حماسه حسینی را مطالعه کنیم تا بفهمیم که واقعا چرا امام حسین تنها با ۷۲ یار به جنگ چند هزار جنگاور دشمن شتافت؟

یا علی

ابن ابي الحديد معتزلي مي‌گويد: حسين (ع) چون نمي‌خواست تن به ذلت بدهد و مي‌دانست كه ابن زياد اگر هم او را نكشد، به خواري و ذلّتش خواهد كشاند، شهادت را بر چنين زندگي برگزيد. او شخصيّتي بود كه ستم‌پذيري را ننگ و عار مي‌دانست.
حديث عزّتمندي و شرافت مداري حسين ابن علي (ع) از آغاز نهضت كربلا تا پايانش اين بود كه مي‌فرمود: ‹‹ و انّه لا اعطي الدنيّه من نفسي ابداً›› من هرگز تن به ذلت نخواهم داد و زير بار پستي نخواهم رفت.

از اشعار حماسه‌‌آفريني كه همواره زمزمة زير لب آن برترين نمونه عزّت و شرف تاريخ بشريّت بود. اين سرودة بلند بود كه مي‌فرمود:

و ان تكن الا بدان للموت انشئت
فقتل امرئي بالسيف في الله افضل

اقـــّدم نفسي لا اريـد بقــاء هـا
لتقلي خميساً في الهيــاج عرمرها

اگر بدنهاي انسانها براي مرگ و مردن آفريده شد، پس كشته شدن انسان با شمشير در راه خدا برتر و شرافت‌مندانه‌تر است. من جان خود را فدا مي‌كنم و ماندن را نمي‌خواهم و بزودي در نبردي سخت با خصمي بزرگ به مقابله خواهم پرداخت.

اين جملات و اشعار، اوج عزتمندي پيشواي بزرگ شيعه را مي‌رساند كه با كشته شدنش به شيعيانش آموخت كه فلسفة زندگي و حيات چيست و پيروزي نهايي از آن كيست؟

شيعة حسين ابن علي (ع) بايد معناي مرگ و زندگي را از مولايش بياموزد كه، چگونه وقتي لشكر ابن زياد راه را بر كاروان آنحضرت بست، و او را به مرگ تهديد نمود فرمود: ‹‹ ما اهون الموت علي سبيل نيل العزّ و احياء الحق، ليس الموت في سبيل العزّ الّا حياه خالد. و ليست الحياه مع الذل الّا الموت الذي لاحياه معه››
چگونه مرگ و مردني كه براي دستيابي به عزت و شرف و احياء دين باشد، راحت و سبكي است. مرگ در راه شرافت و عزت جز زندگي ابدي و جاويد نيست و زندگي همراه با خواري و ذلّت جز مرگ و فنا نيست.